همه صحابه رسول اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم)، جز 4 نفر، مرتد شدند. چرا اميرالمؤمنين (عليه السلام) با اينها مقابله نکرد و در جنگ‌ها و فتوحات با اينها مقابله کرد؟

در برخي از منابع شیعه آمده:

ارتد الناس بعد رسول الله ألا ثلاث او خمس.

بعدازوفات رسول الله(ص)همه مرتد شدند الا سه یا پنج نفر

ولي اهل سنت روايتي را از عايشه نقل کرده‌اند که:

لما قبض رسول الله صلي الله عليه و سلم، ارتدت العرب قاطبة.

بعد از پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم)، تمام مسلمانان مرتد شدند.

تاريخ مدينة دمشق لإبن عساكر، ج30، ص314 - البداية و النهاية لإبن كثير، ج6، ص336 - لسان العرب لإبن منظور، ج1، ص681 - نيل الإوطار للشوکاني، ج1، ص36

مزي در تهذيب الكمال نقل مي‌کند از عمرو بن ثابت و مي‌گويد:

لما مات النبي کفر الناس الا خمسة.

وقتي پيامبر اكرم (صلي الله عليه و آله و سلم) از دنيا رفت، غير از 5 نفر، همه مردم کافر شدند.

تهذيب الكمال، ج21، ص557 - تهذيب التهذيب لإبن حجر عسقلاني، ج8، ص9

اگر در روايات ما 4 نفر آمده است، در روایات بزرگان اهل سنت همه کافر قلمداد شده اند.

اميرالمؤمنين (عليه السلام) هيچگونه همکاري با خلفاء نداشتند. شيخ مفيد (ره) مي‌فرمايد:

و المحققون من أهل الإمامة يقولون: لم يبايع ساعة قط.

محققين شيعه بر اين باورند که اميرالمؤمنين (عليه السلام)، با هيچيک از خلفاء بيعت و همکاري نکرد.

الفصول المختارة للشيخ المفيد، ص56

اگر اميرالمؤمنين (عليه السلام) در برخي از قضايا يا قضاوت‌ها يا مسائل جنگي يا اجتماعي وارد مي‌شدند، به عنوان يک تکليف شرعي و امري که از شئونات امامت است، قيام مي‌کردند. اگر کسي هم مي‌آمد مشورت مي‌خواست، با او مشورت مي‌کرد، حتي اگر يهودي باشد، اميرالمؤمنين (عليه السلام) به مشورت او پاسخ مي‌دهد. اين يک وظيفه اسلامي و انساني هر انسان است.